Przywiązanie do swojego miasta łączy się z pamiętaniem o jego historii i jego najważniejszych mieszkańcach. Przypominamy jednego z nich, który miał wielki wpływ na rozwój miasta, zwłaszcza w dziedzinie kultury.


Wacław Dobrowolski (15.11.1890 - 2.07.1969) urodził się w Janówce (gubernia chersońska).

Wychowywał się w Kijowie, gdzie w 1912 r. studiował na wydziale malarskim. Naukę kontynuował na Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie zastała go Rewolucja Październikowa. Od 1920 r. wystawiał swoje prace w Kijowie i Leningradzie. Od 1922 r. do 1924 r. pracował w Moskwie jako plastyk. Następnie wrócił do Kijowa, gdzie obronił dyplom artysty malarza. W 1927 r. wyjechał w podróż po Europie. M. in. we Włoszech powstała kolekcja ok. stu grafik.


W okresie międzywojennym ziemia łódzka stała się azylem dla wielu Polaków, którzy uciekli z Rosji Sowieckiej. Był wśród nich Wacław Dobrowolski. Pierwsze prace zaczął wystawiać już w 1928 r. w Miejskiej Galerii Sztuki. W latach trzydziestych wystawiał swoje prace również w Poznaniu, Krakowie i Warszawie w Zachęcie, gdzie za obraz olejny „Chłop” z 1936 roku otrzymał brązowy medal.  W 1929 r. otworzył prywatną Szkołę Rysunku i Malarstwa, Rzeźby i Przemysłu przy ulicy Wólczańskiej 35, która w 1932 roku została przeniesiona na ul. Piotrkowskiej i przemianowaną na Szkołę Sztuk Pięknych i Przemysłu Artystycznego im. Cypriana Kamila Norwida. Obok Władysława Dobrowolskiego nauczającego rysunku i malarstwa, w szkole pracowali także:
rzeźbiarz Władysław Kowalewski, malarz Franciszek Walczowski, tkacz i dekorator Jan Malik, grafik Lucjan Lejman.

Szkoła Dobrowolskiego, oprócz klasycznych gatunków artystycznych, kształciła w takich specjalizacjach jak wzornictwo materiałowe, ornament i tkactwo na krosnach, co w tamtych czasach było dużą innowacją. Można uznać, że była pierwowzorem Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych. Zrażony radziecką awangardą, był zwolennikiem tradycji romantycznych i narodowych. Zasłynął jako pejzażysta, a zwłaszcza portrecista.

Pisał o tym na łamach „Kurjera Łódzkiego” oraz w czasopiśmie „Polska Druga” (1933-1935), którego był redaktorem i wydawcą. Dlatego wszedł w ostry konflikt z twórcą unizmu, Władysławem Strzemińskim. W 1932 założył w Łodzi Grupę Artystów Plastyków  "Ryngraf" .

W 1940 roku musiał opuścić Łódź, gdyż wraz z żoną został wysiedlony przez hitlerowców do Limanowej, skąd przeniósł się do Radomia, gdzie mieszkał tam do śmierci. Jeszcze podczas okupacji wznowił tam działalność pedagogiczną. Jednym z jego uczniów był Andrzej Wajda. W Radomiu znajduje się znacząca część spuścizny Dobrowolskiego oraz ulica jego imienia. Niestety w Łodzi jest mniej znany. Dobrze, że jego syn Władysław junior walczył o pamięć ojca i udało mu się 15 listopada 2018 roku umieścić przy ul. Wólczańskiej 35 tablicę upamiętniającą tego wielkiego Łodzianina i artysty. Wpisuje się to w pomysł tworzenia mapy miejsc w Łodzi, w których mieszkali wybitni i zasłużeni dla miasta ludzie nauki, kultury i sztuki.