Wilkołaki

PDF pageEmail pagePrint page

Wilkołak – w wielu mitologiach (miedzy innymi: słowiańskiej, bałtyjskiej i germańskiej) oraz legendach człowiek, potrafi się przekształcić w wilka. Był wtedy groźny dla innych ludzi i zwierząt domowych, gdyż atakował je w morderczym szale. Wierzono, że wilkołakiem można stać się za sprawą rzuconego uroku lub po ukąszeniu przez innego wilkołaka. Przeistoczenie w wilka było również możliwe dzięki natarciu się specjalną maścią. Najczęściej spotyka się dwie wersje na temat długości życia wilkołaków. Pierwsza mówi, że wilkołaki są nieśmiertelne i zginąć mogą, podobnie jak wampiry, tylko zabite przez kogoś innego. Druga wersja jest taka, że żyją bardzo długo, ale starzeją się i słabną wraz z wiekiem. Mogą dożyć kilku setek lat i wyglądać młodo, ale w końcu umierają ze starości. Jeszcze inne źródła mówiły, że żyją mniej więcej tyle, co zwyczajni ludzie. Według ludowych i filmowych przekazów – wilkołaki mogą być wrażliwe na srebro, czasami także na ogień oraz jemiołę. Można je zabić srebrną kulą, o ile trafi się w serce. Można je również przemienić w człowieka poprzez podanie mu antidotum. Dobre są amulety chroniące od dzikich zwierząt lub inkantacje (zaklęcia). Rośliną ułatwiającą rozpoznanie i zabicie wilkołaka jest tojad. W obrzędowości polskiej występuje rytuał, polegający na zapraszaniu wilka, (jako reprezentanta sił witalnych) do wigilijnego stołu, czyli w czasie rozstrzygania się pomyślności na nadchodzący rok. Ponadto wilk może być też istotą totemiczną oraz praprzodkiem rodu.

Tyle można znaleźć i przeczytać w internecie, chociażby w Wikipedii

Nikt jednak nie zadał sobie trudu zgłębienie tego zjawiska w naszej mitologii. Wilkołak zwany też Wilkołek, Vulkulak itp. został stworzony, przez Welsa aby zjadać księżyc, był zaliczany do dzieci nocy wraz z wilkami, kilkoma bóstwami i demonami. Pierwotnie nie było to stworzenie nastawione wrogo do ludzi, ba nawet pomagało pierwszemu stworzonemu przez bogów człowiekowi. Wspierało go w polowaniach póki sam się tego nie nauczył, a także zwalczało zagrażające mu demony. Pierwotnie było przedstawiane, jako wielki wilk chodzący na czterech lub dwóch łapach obdarzony ludzkim głosem.

Podobnie jak wilk …żywiło się mięsem upolowanych zwierząt, a światło księżyca potęgowało jego moce. Było nieśmiertelne, a rany zadane mu leczyły się w trakcie jednego dnia. Raz w roku w trakcie obchodów na część bogini Curcho wilkołak mógł przybierać ludzką postać i tylko wtedy mógł się zbliżać do ludzkich kobiet w celu spłodzenia potomstwa, w pozostałym czasie pozostawały mu tylko wilczyce. W ludzkiej postaci wilkołak był przedstawiany, jako dorodny mężczyzna z czarnymi włosami i niewielką bródką. Dzieci zrodzone ze związku z kobietami miały człekokształtny wygląd, a w wilki zmieniały się tylko w czasie pełni księżyca lub w czasie zagrożenia. W tym wypadku nie były już nieśmiertelne, ale żyły bardzo długo powoli się starzejąc (legendy mówią o ich życiu odpowiadającym dziesięciu pokoleniom ludzkim). Nawet w ludzkiej postaci zachowywały doskonały słuch, węch i wzrok. Były doskonałymi wojownikami i myśliwymi. Wilczęta zrodzone ze związku wilkołaka z wilczycami były większe niż zwykłe wilki, żyły także znacznie dłużej, zostawały przywódcami i przywódczyniami swoich stad.

Dopiero za sprawą podstępnego Velinesa, wilkołak stracił swoją nieśmiertelność i od tej pory mógł zginąć zabity srebrem przez kobietę, która zgodziłaby się oddać również swoje życie.

Jedna z legend ludowych mówi o tym jak podstępny wojownik trafił wilkołaka srebrną strzałą prosto w serce, a ten upadł jak nieżywy. Po wielu latach myśliwy odnalazł jego ciało, wyrwał strzałę z serca a wilkołak ożył. Za to obdarzył myśliwego mocą leczenia wszystkich zwierząt. W opowieściach ludowych wilkołak był opiekunem wszystkich zamawiaczy, znachorów, wiedźm (kobiet wiedzących), szeptuch (które zajmowały się leczeniem zwierząt). Dziś można by powiedzieć, że był patronem weterynarzy.

Wiele jest opowieści ludowych o tym jak wilkołak zwalczał przeróżnych topielców, wisielców i inne monstra szkodzące ludziom.

Dopiero nadejście chrześcijaństwa zmieniło jego wygląd, stał się złem w czystej postaci, choć dalekim echem jego pierwotnej funkcji jest jego niechęć do wampirów tak często ukazywana we współczesnych filmach i literaturze.

Ziemianin

 

Your Offcanvas Sidebar area is currently empty. Go and add some widgets first.

Zmień wielkość liter
Kontrast