Katalog Zjawisk Paranormalnych cz. 15

PDF pageEmail pagePrint page

E

Ea

Ea – Duch lub zjawa pojawiająca się na wybrzeżach Patagonii. Ma postać człowieka, lecz nie widać jej nóg, a w ich miejscu widać tylko mglistą poświatę. Duch ten ma się najczęściej pojawiać w okolicach cmentarzy na samym południu kontynentu. Są także potwierdzone relacje o pojawianiu się Ea w miejscu dawnych katastrof morskich, zwłaszcza miejscach, gdzie morze wyrzuciło zwłoki osób. które zginęły w katastrofie.

 

 

Efemerydy

Efemerydy – Są to duchy które powracają z zaświatów na krótki czas w ściśle określonym celu. Christina Hole w swej książce Haunted England (1940) tak o efemerydach pisze: -„Niektóre duchy powracają na ziemię przelotnie, aby przekazać wiadomość lub dotrzymać obietnicy, a wypełniwszy swe zadanie, raz na zawsze znikają z tego świata. Zatrzymuje je tutaj na pewien czas jakaś nie załatwiona sprawa, ale gdy tylko się z nią uporają, odchodzą rozpoczynając następny następny etap wędrówki, której początkiem jest śmierć. Powracają na ziemię ofiary zbrodni, aby doprowadzić przed sąd swoich zabójców; pojawiają się bogacze pragnący wskazać miejsce ukrycia skarbu lub zadbać o właściwy podział majątku. Niekiedy duch musi pozostać na tym świecie, dopóki nie naprawi wyrządzonej komuś krzywdy. Jakakolwiek jest przyczyna powrotu zmarłego, znika on, gdy żywi otrzymają konieczne informacje lub podejmą niezbędne działania.” W swej rozprawie przytacza Hole wiele opowieści o duchach efemerydach. W jednej z nich jest relacja o widmie kobiety, której dzieje zostały opisane w broszurze z 1820 roku. -”Historia tajemniczego domu na rogu Stamford Street i Blackfriars Road, o którym wiadomo, że stał pusty przez wiele lat, a znany jest pod nazwą Narożnika Kościotrupa! Takoż szczegóły o widmie kobiety ukazującym się w oknie i relacje o tym, kim były ofiary uwiedzenia i mordu. Poruszenie i zadziwienie spowodowane wyglądem domu, jako też niezwykłym znikniecie mieszkańców. Przerażające odgłosy i dziwne cienie; ciekawość budząca się przy mijaniu domu, tudzież sprawa o stwierdzonym widzeniu kościotrupa i zjaw. Opowieść rzeźnika, piekarza i pasztetnika, jako też inne ciekawe szczegóły. Widmowe odwiedziny dziwnej Kobiety w Czerni oraz los Młodej panny, która tu ponoć mieszkała przed laty; takoż relacja o nawiedzanym starym dworze na wsi i odwadze okazanej przez Młodego Oficera. „

Efemerydy wielokrotnie były opisywane na terenie Polski: Do ciekawszych opowieści należy relacja Salomei Przybińskiej o pojawianiu się toczących kul, które wskazywały ukrycie dokumentów, których zmarły nie zdołał przekazać swoim spadkobiercom. Inna relacja dotyczy ukazywania się w czasie budowy Pałacu Kultury I Nauki mglistej postaci dozorcy nocnego, zwanego w gwarze warszawskiej “papugą”. Postać ta ukazywała sie tak długo dopóki jeden z pracujących robotników nie wykopał tajemniczej tuby. Przedmiot ten został następnie zabrany przez radzieckie kierownictwo. Na terenie Nowej Huty dopóki nie wybudowano tam kościoła ukazywał sie duch , przez niektórych nazywany “Rodundą”. Podobno był to duch jednego z chłopów przymusowo wywłaszczonych ze wsi Mogiła, który prawdopodobnie popełnił samobójstwo. Na terenie Łodzi relacje mówią o pojawianiu się dwóch efemeryd. Jeden z duchów ma sie ukazywać na terenie Placu Wolności i przypomina postać kobiety (podobno jest to duch powstańczyni z 1863 roku), drugi nie ukazuje sie lecz słychać w okolicach Katedry Łódzkiej jakby bicie dzwonu. Z tym ostatnim zdarzeniem związany jest przekaz, że to dzwon z katedry potajemnie wywieziony przez Niemców dopomina się, by go odlać ponownie i zawiesić na dzwonnicy. Ostatnio w roku 2008 napłynęła informacja o jękach, jakie słychać w okolicach jednej z autostrad – to podobno słychać  głos rolnika, który został wywłaszczony za przysłowiowe grosze i zmarł ze zgryzoty.

 

Egipski Sfinks

Egipski Sfinks– Z tym monumentalnym pomnikiem wiążę się wiele legend i przekazów oraz nierozwiązanych do chwili obecnej tajemnic, poczynając od faktu, że do chwili obecnej nie można rozwiązać tajemnicy, czy głowa sfinksa ma cechy twarzy faraona Chefrena, czy też Cheopsa, czy jak sądzą niektórzy badacze wcześniej miała zupełnie inne rysy i została przez Egipcjan przekuta, by upodobnić ją do wizerunku faraona. Kolejną nierozwiązaną tajemnicą jest udokumentowanie czasu jego powstania. Niektóre teorie mówią, że Sfinks powstał około XII tysiąclecia przed naszą erą, inne, że w okresie panowania Cheopsa, według jeszcze innych przekazów miał być otoczony wodą, czyli, że powstałby około VII tysiąclecia p.n.e. Badania geofizyczne wskazują, że pod Sfinksem znajdują się tajemnicze, nie odkryte jeszcze przestrzenie, które według Edgara Cayse’a mają być komnatami tajemnic. Inną tajemnicą jest powód, dlaczego około 2500 roku pne Egipcjanie przeprowadzili generalny remont Sfinksa. Jedna z legend mówi, że Sfinksa wybudowała tajemnicza cywilizacja, która rozwijała się na ternach dzisiejszej Sahary i Egiptu w okresie od VII do IV tysiąclecia pne.

 

Egipt

Egipt – Jest uważany przez znawców tematu za kolebkę alchemii i magii. W Egipcie około XXVI wieku pne powstały pierwsze różdżki magiczne, a około XXX wieku pne pojawiły się pierwsze przekazy o “kamieniu filozoficznym” zwanym wówczas ”kamieniem magów”. Także z Egiptem związany jest przekaz o kociołku magicznym – jednym z atrybutów czarownic. To w Egipcie w okresie predynastycznym powstał związek pomiędzy kociołkiem a czarownikiem czy magiem. Kociołek był naczyniem, w którym przygotowywano magiczne napary, to z kociołka czy miski wylewała się oczyszczająca woda, co znalazło nawet odzwierciedlenie w hieroglifach określających kapłana. I wreszcie kociołek to także magiczne łono Ziemi – symbol odradzania się życia. Około roku 4000 pne w Egipcie pojawiły sie magiczne znaki półksiężyca, symbolu płodności jako znaku utożsamiającego rogi krowy – zwierzęcia związanego z kultem płodności. W prastarych przekazach egipskich, tak chętnie pomijanych przez konserwatywnych archeologów, istnieją zapisy mówiące o prastarej kulturze, która poprzedzała egipską, a która znajdowała się na wschodzie (kontynent lub wyspa w okolicach dzisiejszego subkontynentu indyjskiego) i która została zniszczona przez potężny kataklizm, który przyszedł z nieba, a spowodował, że morze pochłonęło tą cywilizację. Egipska kultura miała się wywodzić od potomków tej tajemniczej cywilizacji. Wbrew większej części egiptologów, którzy chronologię Egiptu rozpoczynają liczyć od około 2700 r pne, Egipcjanie przejęli wiele obrzędów i rytuałów od kultury znacznie starszej, której apogeum rozwoju nastąpiło około 10 tysiąclecia pne. Od tej to cywilizacji Egipcjanie przejęli szereg artefaktów, a w swej twórczości artystycznej odtwarzali przedmioty i sprzęty jakimi się ta cywilizacja posługiwała, między innymi słynne modele szybowców.

 

Egon

Egon – W południowych Karpatach krąży legenda o pojawiającym się na szlakach karpackich i przełęczach tajemniczym wędrowcu. Od pojawienia się osadników saksońskich tajemniczy byt nazywany jest Egonem, choć niektórzy twierdzą, że jego prawdziwym imieniem jest imię Alberyk. Tajemniczy Przybysz miał zjawić się na Wołoszczyźnie około VI wieku. Niektórzy twierdzą, że przedstawiał się za mnicha biegłego w sztukach magicznych, inni za mędrca, który studiował w Rzymie tajemne księgi. Zgodnie z relacjami całe dnie samotnie przemierzał szlaki i mgliste doliny, w które miejscowi bali się zapuszczać nawet za dnia w obawie przed wampirami i wilkołakami. Jego mocy obawiali się także władcy rumuńscy oraz muzułmanie. Którejś nocy obok samotnego obozowiska Egona spadła gwiazda (meteoryt). W dole jaki wybiła Egon znalazł tajemniczy kamień nazywany “poskromicielem ognia i żywiołów”.  Od tego czasu każdy wilkołak i każdy wampir, który się do niego zbliżył, rozpadał się na ziarnka piasku.  Niestrudzony Egon udał się następnie do Transylwanii do samego serca królestwa wampirów. Nieumarli jeden po drugim ginęli w spotkaniach z Egonem. Pewnego dnia jednak czambuł muzułmański zaatakował jedną wiosek uprowadzając w jasyr miejscową ludność. Z pobliskiego zamku jeden z miejscowych książąt rumuńskich wezwał wtedy Egona, by pomógł mu uwolnić jeńców. Tym razem jednak Egon z nieznanych powodów wzbraniał sie przed użyciem swojego tajemniczego kamienia (jeden z przekazów mówi, że do użycia tajemnych mocy Egon przywoływał siły podziemia i nie chciał ich użyć w obecności innych ludzi). Rozwścieczony władca uwięził Egona, a następnie kazał go oślepić. Oprawcy ogniem wypalili oczy Egonowi, tajemniczy kamień zaś książę zabrał na wyprawę przeciwko muzułmanom. W trakcie bitwy muzułmanie zaczęli zwyciężać Rumunów i wtedy władca uniósł do góry tajemniczy kamień. Z niego trysnęły tajemnicze promienie, od których padali niewierni jeden po drugim.  Bitwa została wygrana, lecz gdy książę próbował schować kamień, ten tak przywarł do jego reki, że nie sposób było go od niej oderwać. Książę nie mógł powrócić do swego zamku, gdyż każdy, do kogo się zbliżył marł, lecz kazał swym siepaczom nabić Egona na pal. Wkrótce Egon został  powoli nabity na pal. Relacje mówią, że pal był tak krótki, że po nasadzeniu nań Egon dotykał czubkami palców ziemi. Przez cały dzień nieszczęśnik pod wpływem własnego ciężaru powoli nabijał się sam na pal. Przed nocą, gdy ból stał sie juz nie do zniesienia Egon przywoływał zaklęcie, że woli do końca świata podróżować przez góry niż konać na palu. Znikąd pojawiła się wichura i potężny podmuch wiatru zerwał go z pala. Wiatr był tak potężny, że przysypał kamieniami zamek tak, że powstała w jego miejscy góra. Rumuński książę widząc to z oddali, ruszył śladem Egona unoszonego w chmurach i tak to trwa do dnia dzisiejszego. Jedne relacje mówią, że chce odnaleźć tajemniczego przybysza i przebłagać go, by zdjął z niego zaklęcie, inne, że szuka go by się na nim zemścić. Jeszcze inna relacja mówi, że raz na tysiąc lat będą mogli sie spotkać i wtedy książę zostanie uwolniony od kamienia.

Wkrótce potem wędrowcy zaczęli napotykać mglistą postać jakby mnicha, która nieoczekiwanie spuszcza się z chmur na ziemię. Chodzi wówczas okrakiem, a w miejscu twarzy ma okropną ranę. Pojawienie się tej zjawy nie wróży nic dobrego, kto go napotka gubi drogę. W zimne mroczne noce wśród gór słychać pojękiwania. Jedni mówią,że to zawodzi duch księcia inni, że to skarga Egona.

W XVII wieku pojawiła się legenda, że jeden z podróżników miał usłyszeć od zjawy Egona, że pojawi się “słońce Karpat” od którego promieni naród krwią spłynie. (Niektórzy badacze obecnie uważają, że była to zapowiedź objęcia władzy przez Czauszesku – on także tytułował się Słońcem Karpat).

 

Egzorcyzm

Egzorcyzm – Oddalenie

 

Egzorcyzmy

Egzorcyzmy – Są chrześcijańskim obrzędem religijnym polegającym na wyklinaniu i wypędzaniu złych duchów z jakiegoś człowieka, lub miejsca, a nawet przedmiotu. Zazwyczaj dokonuje tego specjalnie przygotowany i wyszkolony kapłan, chociaż w Kościele Katolickim uprawnienia do egzorcyzmowania posiada już kleryk, który uzyskał trzecie świecenie niższe. Celem egzorcyzmów bywa najczęściej uwolnienie od demonów człowieka opętanego. Egzorcyści potrafią także wypędzać demony i złe duchy  również z domów, a także przedmiotów. Umieją również uwalniać konkretne miejsca od złego.  Czynią to za pomocą specjalnych modlitw, obrzędów zaklinania, skrapiania wodą święconą, palenia świec i okadzania kadzidłem. Obrządek Chrztu świętego zawiera elementy egzorcyzmu, gdyż kapłan oddala w nim duch pierworodny i złe duchy jakie mogłyby chcieć zawładnąć dzieckiem.

Niektórzy uważają, że jest to współczesna wersja starej ceremonii  rzucania klątwy, która  służyła wykluczaniu grzesznika ze społeczności wiernych. Polegała ona na tym, że kapłan dzwonił dzwonkiem, odczytywał formułę ekskomuniki, zatrzaskiwał Biblię, a następnie gasił świecę. Ceremonia ta nazywana była liturgią dzwonka, księgi i świecy. Znawcy tematu dokonali szeregu opracowań poświeconych egzorcyzmom. Wśród nich wyróżnia się książka ojca Herberta Thurstona pod tytułem Ghosts and Poltergeist (1953), zawierająca rozdział pod tytułem “Egzorcyzmowanie domów nawiedzanych przez duchy”. W rozdziale tym można znaleźć  tekst odpowiednich litanii oraz wszelkie instrukcje niezbędne do przeprowadzenia egzorcyzmów. Warto dodać, że  w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku wielką popularnością ciszyła się powieść Williama Petera Blatty’ego pod tytułem The Exorcist (1971), przerobiona następnie na film “Morze Czerwone”. Powstały także na jej kanwie dalsze filmy ze słynnym “Egzorcystą“ na czele.   

Jednym z bardziej skutecznych egzorcystów był słynny Ojciec Pio. Pierwszy opis egzorcyzmów znajduje się w ewangeliach i opisuje wypędzanie złych duchów z opętanych przez samego Chrystusa. Późniejsze opisy egzorcyzmów pochodzą z II wieku naszej ery.

 

Ektoplazma

Ektoplazma – Zwana także teleplazmą, której nazwa wywodzi się od greckich słów “EKTOS” – zewnętrzny, “PLASMA” – substancja.  To tajemnicza substancja, która wydobywa się z ust, uszu, nosa lub genitaliów mediów znajdujących sie w stanie transu podczas seansów spirytystycznych. Ektoplazma przybiera najczęściej postać człowieka, bądź jego części, co określa się mianem materializacji. Ektoplazma opisywana jest jako: podobna do białego szyfonu, papieru, gazy, białka jaj kurzych, a nawet zwierzęcej tkanki płucnej.

S.G. Soal w swej książce  A Survey of the Occult (1935) tak pisze na temat ektoplazmy -”niektórzy uczestnicy seansów twierdzą, że ektoplazma jest nieruchoma, podczas, gdy inni utrzymują, iż pulsuje i skręca się. Jest plastyczna, gdyż może przybierać kształt rąk, głów, a nawet całych postaci ludzkich, bądź zwierzęcych. Niekiedy twardnieje jednak w sztywne pręty, mogące głośno stukać, lub podpory, na których się unoszą w powietrze ciężkie stoły. Różnorodność jej zastosowań jest w istocie równie zdumiewająca, jak zmiany w wyglądzie. Jednym słowem jest iście kameleonową formą materii. I można tylko wyrazić zdziwienie, że wszystkie media wydzielające ektoplazmę spotykają się prędzej czy później z oskarżeniem o oszustwo”

Niemiecki znawca zjawisk nadprzyrodzonych, baron Albert von Schreck-Notzin (1862-1929) poddał próbkę badaniom laboratoryjnym i stwierdził, że jest to – “rodzaj materii o charakterze pośrednim, która powstaje w żywym organizmie w nieznany sposób i posiada nieznane właściwości i funkcje biologiczne”.

Najsłynniejszym medium wydzielającym w sposób regularny ektoplazmę była Amerykanka Margery Candon (1887-1941). Chociaż zarzucano jej niekiedy oszustwo, to w 1924 roku wytworzyła ektoplazmę pod ścisłą kontrolą naukową, przy czym wśród obecnych był także znakomity iluzjonista i badacz zjawisk nadprzyrodzonych Harry Houdini, znany z hiperkrytycyzmu. Działania Margery Crnadon relacjonuje Malcolm J. Bird w książce Margery the Medium (1924).

Pod koniec lat pięćdziesiątych XX wieku w Brazylii przeprowadzono badania nad ektoplazmą, w wyniku których przyrównano ektoplazmę do koacerwatu. Dalsze badania naukowe przeprowadzano w Argentynie, lecz po obaleniu Peron’a zostały one utajnione.

 

El Dorado

El Dorado – Zwane jest także Złotym Miastem, zgodnie z przekazami miało być położone w Ameryce Południowej, gdzieś w górnej części dorzecza Amazonki. Legendy mówią, że miasto zostało założone około piątego tysiąclecia przed naszą erą. W El Dorado miały znajdować się przepiękne świątynie oraz maszyny ułatwiające ludziom życie, miastem miał rządzić złoty król, a całe miasto i jego budowle miały być bądź pokryte złotem bądź wybudowane ze złota. Podobno El Dorado zostało wybudowane przy pomocy Atlantów. Od XV do XX wieku podejmowano wiele wypraw mających na celu odkrycie Złotego Miasta i jego skarbów.

 

Elektryczność

Elektryczność – Elektryczność, elektryczne przewody według znawców tematu są kanałami, po których przemieszczają sie duchy i zjawy. Pierwsze relacje o duchach elektrycznych pojawiły sie w Stanach zjednoczonych po wprowadzeniu kary śmierci wykonywanej na krześle elektrycznym. W zakładzie karnym Estern State obecnie przekształconym w muzeum ukazują się duchy osób straconych na krześle elektrycznym, mimo że w tym zakładzie nie wykonywano kary śmierci, lecz były tam cele śmierci (cele osób oczekujących na wykonanie kary śmierci). Z 1928 roku pochodzi anonimowa relacja o duchu elektrycznym -”Po odprowadzeniu P. na egzekucję dwukrotnie dostał ładunek, zanim skonał. Wieczorem sprzątaliśmy celę dla następnego skazańca i w chwili, gdy John włączył światło w całym bloku, zaczęły migać żarówki, a w celi ukazał się stracony. Zjawa migotała i trzeszczała, a twarz jej wykrzywiały grymasy. Wszystko czego się dotknęliśmy było naładowane, czuliśmy słabe ładunki elektryczne, korki w bloku i rozdzielniach strzelały jeden po drugim bez jakiejkolwiek przyczyny. Żaden wypadek tak nas jak ten nie przeraził, zjawisko ustało dopiero na drugi dzień po tym, jak przybył w nocy zaproszony przez nas ksiądz z pobliskiej parafii. Jestem protestantem, ale sam pastor poradził byśmy sprowadzili księdza katolickiego.

 

Eleutrokok kolczysty

Eleuterokok kolczysty – Eleutherococcus senticosus  – Acanthopanax senticocsus zwany jest także żen-szeniem syberyjskim. Rośnie jako wysoki krzew w Azji: Chinach, Korei, Mandżurii,  Japonii i Syberii. Dorasta do wysokości 2,5m. Ma proste pędy pokryte cienkimi kolcami, żółte lub biało fioletowe kwiaty, owocami są czarne jagody. Kłącza Eleuterokoku  zawierają szereg związków zwanych eleuterozydami.. Produkowane są z nich preparaty pobudzające ośrodkowy układ nerwowy, zwiększając wydolność umysłową i fizyczną. Wzmagają odporność przy przemęczeniu i osłabieniu organizmu, pomagają w cukrzycy i zaburzeniach krążenia.

 

Elfy

Elfy – Mityczne stworzenia o kształcie ludzi. Zgodnie z podaniami galijskimi Elfy są niemal nieśmiertelne, to znaczy nie starzeją się i nie umierają, lecz można je zabić. Istnieje wiele relacji na temat pochodzenia elfów. Większość relacji mówi, że elfy przybyły z zachodu na tysiące lat przed pojawieniem się człowieka, inne pochodzenie elfów wskazują mity Prusów i Jadźwingów – w nich elfy przybyły z chmur, z nieba. Większość mitologii opisuje elfy jako istoty podobne do ludzi (mogą być więksi lub mniejsi od ludzi), jasnowłose, posiadające śpiczaste uszy, doskonały wzrok, nadludzką siłę i wytrzymałość. Elfy najlepiej posługują się magią natury, ale nieobca jest im także biała magia oraz umiejętnośc, jakie posiadają jako stworzenia magiczne. W większości mitologii elfy zamieszkują lasy, lub wspaniałe, pobudowane na odludziach pałace. Mitologia celtycka i galijska poświęca im wiele uwagi i do chwili obecnej występują one w wielu książkach fantasy jak i filmach. Do najbardziej znanych należą “Hobbit”, “Dwie wieże”, “Powrót Króla”, a z polskiej literatury cykl książek  “Wiedźmin”.

Niewiele jest relacji o spotkaniu elfów przez człowieka. Jedna z najstarszych relacji opowiada o kontaktach “Widłobrodego” z królem elfów (relacja pochodzi z XI wieku). Inna relacja z XVI wieku mówi o napotkaniu przez szlachcica Jana Dąbkowskiego herbu Rawa w trakcie jego drogi na sejmik, w puszczy Białowieskiej, ostrouchych ludzi.

 

Elżbieta  I

Elżbieta I – Angielska królowa Elżbieta I (1533-1603), zwana Królową dziewicą, wykazywała pewne cechy medium spirytystycznego. Niedługo przed swoją śmiercią Elżbieta miała widzenie siebie samej leżącej na łożu z bladą i wychudzoną twarzą. Wstrząśnięta tym widzeniem królowa popadła w melancholię i wkrótce zmarła. Duch Elżbiety ukazuje się w bibliotece na zamku Windsor. Odziany jest w czarne szaty i ma oblicze blade jak chusta.

Your Offcanvas Sidebar area is currently empty. Go and add some widgets first.

Accessibility
Zamknij