Katalog Zjawisk Paranormalnych cz. 12

PDF pageEmail pagePrint page

Diamenty

Diamenty – Z diamentami, a zwłaszcza pięknie oszlifowanymi diamentami – brylantami wiąże się wiele ciekawych legend i przekazów. Niektóre brylanty takie jak Hope przynosiły swoim posiadaczom nieszczęście inne takie jak diamenty czerwone przynoszą swoim posiadaczom szczęście. Samo posiadanie diamentu lub brylantu ma przynosić posiadaczowi siłę i niezniszczalność, dlatego wojownicy i królowie greccy dążyli do posiadania diamentów zwłaszcza na polu bitwy.

Jedna z relacji związana ze śmiercią rodziny carskiej zamordowanej przez bolszewików mówi o uratowaniu się jednej z córek cara Aleksandra oraz następcy tronu, gdyż posiadali oni przy sobie ukryte brylanty. A zwłaszcza te kamienie miały chronić życie carów rosyjskich już od czasu Iwana Groźnego. Jeden ze śladów skarbu Templariuszy prowadzący do Polski mówi, że ukryto na Pomorzu kilka czerwonych diamentów ułożonych w kształt krzyża, a największy z kamieni ma mieć ponad 10 karatów.

 

Dickens Charles

Dickens Charles – Charles Dikens ( 1812 – 1870) jest autorem wielu sławnych opowiadań i powieści , między innymi Opowieści wigilijnej z 1843 roku, Nawiedzonego , Domu w którym straszy, Dróżnika. Dickens redagował także dwa czasopisma Household Words oraz All The Year Round, w których drukowano szereg opowiadań i felietonów poświeconych zjawiskom paranormalnym. Obecnie duch Dickensa ukazuje się w dwóch miejscach: pierwszym jest Rochester w hrabstwie Kent – w pobliżu Giełdy Zbożowej unieśmiertelnionej w jego ostatniej nieukończonej książce pod tytułem Tajemnica Edwina Drooda ( The Mystery of Edwin Drood z 1870 roku), drugim miejscem jest cmentarz przy Kościele Świętego Michała, gdzie Dickens chciał być pochowany.

Charles Dickens został pochowany w Opactwie Westminster w Londynie, a jego duch odwiedza miejsca, które za życia dażył szczególną miłością.

 

Długoręka Nelly

Długoręka Nelly – Zgodnie z relacjami opisanymi przez E. M. Wrighta w jego książce Rustic Speech and Folk-Lore (z 1913 roku) Długoręka Nelly (Nelly Longarms) jest istotą nadprzyrodzoną, duchem wymyślonym przez opiekunów w celu straszenia niegrzecznych dzieci. Wielu angielskich rodziców starszy swoje pociechy słowami „zabierze cię długoręka Nelly”. Zjawa ta ma być przerażająca i istnieje wiele jej opisów, lecz angielskie dzieci szybko przestają w nią wierzyć.

 

Dobosz Hrabiego Airlie

Dobosz Hrabiego Airlie – Jednym z bardziej znanych szkockich duchów jest Widmowy Dobosz z zamku Cortachy (Phantom Drummer of Cortachy). Zgodnie z relacjami Johna Ingrama, jakie opisał w swej książce Haunted Houses and Family Legends z 1907 roku, jest to duch młodego i przystojnego dobosza, który ważył sie zalecać do żony pana zamku hrabiego Airlie. Przyłapany na gorącym uczynku z rozkazu pana zamku został młody dobosz wsadzony do swego bębna i strącony z murów fortecy. Od tego czasu duch dobosza pojawia się w Cortachy, gdzie podrywa wszystkich na równe nogi swym głośnym bębnieniem. Pojawienie się dobosza także zwiastuje śmierć kogoś z rodu Airlie.

 

Dobosz z Tedworth

Dobosz z Tedworth – Harry Price w swej książce z 1945 roku pod tytułem Poltergeist Over England opisuje dokładnie to zjawisko nadmieniając, że jest to na terenie Anglii jeden z pierwszych udokumentowanych przypadków pojawienia sie poltergeista. Historia Widmowego Dobosza z Tedworth (Phantom Drummer of Tedworth) zaczęła się w miasteczku Tedworth w marcu 1661 roku, kiedy to aresztowano wędrownego sztukmistrza i eks-dobosza pułkownika Williama Drury,ego pod zarzutem wyłudzania pieniędzy na podstawie sfałszowanych dokumentów. Postawiony przed sędzią Mompessonem, został ukarany konfiskatą bębna, ostrzeżeniem i nakazem opuszczenia miasta. Wkrótce po tym w domu sędziego zaczęło się rozlegać głośne walenie w bęben, a jakaś tajemnicza siła zaczęła rzucać w ludzi butami, wylewać zwartość nocników i unosić dzieci w powietrze. Jednego razu ta sama siła wetknęła koniowi sędziego nogę do pyska. Zjawiska te potwierdziło szereg świadków. Opisywali oni, że niemal zaraz po wydaleniu dobosza z miasta bęben przechowywany w domu sędziego zaczął unosić się w górę wydając z siebie dudniące dźwięki. Po kilku bezsennych nocach sędzia Mompesson nakazał zniszczyć bęben, lecz dźwięki bębnienia i tak sie powtórzyły, ale teraz dobiegały one znad domu sędziego. Pojawiły sie też inne tajemnicze zjawiska, za wszystko to podejrzewano wygnanego dobosza, lecz śledztwo w tej sprawie wykazało, że eks- dobosz nie mógł potajemnie powrócić do Tedworth, gdyż został aresztowany w Gloucester za kradzież, osądzony i skazany na deportację.

Opowieści o widmowym doboszu rozeszły sie po całej Anglii i wkrótce na miejsce przybył Joseph Glanvill ( 1636-1680), kapelan Karola II i późniejszy autor książki o zjawiskach nadprzyrodzonych Sadducismus Triumphatus (1681), o swym pobycie i słyszeniu bębnienia zanotował „prawdziwie przez pięć nocy z rzędu podle domu, któren wystawiony jest prawie całkiem z drewna”. Glanvill spisał również relacje świadków, dzieci i służących.

Po zapoznaniu się z jego relacjami Król Karol II powołał specjalną komisję, która dokładnie ponownie zbadała cała sprawę, lecz nie wykryła jakiegokolwiek czynnika ludzkiego, który by tłumaczył tajemnicze zjawiska. Pod koniec 1662 roku tajemnicze bębnienie tak samo nagle ustało jak się i pojawiło, a sprawa do chwili obecnej nie jest w pełni wyjaśnioną i pozostaje pasjonującą historia oddziaływania poltergeista.

 

Dobrymir

Dobrymir – Trzeci z dwunastu wojewodów, panował przez prawie trzydzieści lat, odparł najazd plemion ze wschodu i północy. Ustanowił wiele sprawiedliwych praw, będąc starym człowiekiem udał się do świątyni w Arkonie skąd za sprawą bogów został zabrany do gwiazd.

 

Dog in frog

Dog in frog – (ang) Pies w żabie, angielskie określenie na uzyskanie innego rezultatu w eksperymencie paranormalnym niż zamierzony.

 

Dolina Królów

Dolina Królów – Miejsce pochówków faraonów jest przez wielu uważane za miejsce nawiedzone i chronione klątwą faraonów. Niektórzy badacze zjawisk paranormalnych w XIX wieku uważali, że w Dolinie Królów znajduje sie „Komnata Przeznaczenia” -> KOMNATA PRZEZNACZENIA. Istnieje także przekaz mówiący, że w Dolinie Królów egipscy kapłani ukryli grobowiec, w którym złożyli miast mumii królewskiej papirusy z całą wiedzą jaką posiadali oraz opisami podróży do Ameryki, opisami potopu, opisami Atlantydy oraz opisami prastarej kultury, która poprzedzała egipską. Niektórzy badacze tematu uważają, że złożone są tam także informacje dotyczące kultury Garymantian. W 1972 roku zaobserwowano tajemniczą zjawę w białej szacie z jakby ogoloną głową.

 

Dolina Przeznaczenia

Dolina Przeznaczenia – W starożytnym Egipcie miała znajdować się zgodnie z przekazami ukryta dolina, w której władcy Egiptu z okresu pre – dynastycznego i okresu starego państwa mogli uzyskać prorocze wizje. W dolinie tej znajdować się także miały jaskinie, w których władcy składali złoto i inne cenne kruszce oraz kamienie szlachetne jako ofiary w zamian za proroctwa. Zgodnie z najnowszymi badaniami pierwsze dary miały być złożone 8600 lat p.n.e. Co 1460 lat jedna z jaskiń była zamurowywana, a dary zaczynano składać w następnej. W połowie drugiego roku naszej ery potężna burza piaskowa miała zasypać tę dolinę i pozostaje ona nie odkryta do dnia dzisiejszego. Niektóre przekazy i legendy mówią, ze ostatnim faraonem, który odwiedził dolinę przeznaczenia był faraon Dżoser.

 

Domacha

Domacha – Zwana także Domowicą uważana była za żonę Domowika. Nocami wychodziła spod podłogi i przędła wełnę. Opiekowała sie także kobietami w domu.

 

Domowiki

Domowiki – Zwane inaczej Domowymi, Domownikami, Domowojami lub też Gospodarzami, Ojczulkami a także Ubożętami, są duszami przodków troszczącymi się po śmierci o swoje żyjące rodziny, duchami opiekuńczymi gospodarstwa domowego. Mieszkają w izbie za piecem, pod progiem albo na strychu. Mają postać małych, ubranych po chłopsku dziadków z siwą brodą i długimi włosami. Gdy chcą mogą się zmieniać w psy albo koty. Zgodnie z legendą dobrze traktowane, pomagają w gospodarstwie, chronią zabudowania i zwierzęta domowe, opiekują się dziećmi. Zaniedbywane na zawsze opuszczają nieprzyjaznych gospodarzy, zaś dotkliwie obrażone mszczą się tłukąc naczynia, strasząc mieszkańców, a nawet bijąc dzieci. W skrajnych przypadkach sprowadzają złe moce jak strzygi i zmory. Grając na swoim grzebieniu, Domowik zwiastuje rychły ślub w rodzinie, zaś jego śmiech obwieszcza nadejście dostatniego roku. Szybko zżywają się ze swoimi gospodarzami i jeśli ci przenosząc się do nowego domu poproszą o to Domowika, ten przeprowadzi się razem z nimi. Gospodarze by utrzymać domowika w domu stawiali miseczki i karmili go mlekiem oraz słodkim ciastem i miodem, a także okruszkami chleba. Domowika widywano o zmierzchu lub nocą.

 

Downing Street 10

Downing Street 10 – Z siedzibą premierów Wielkiej Brytanii przy Downing Street nr 10 w Londynie związany jest przekaz o pojawiającym się tam duchu przybierającym postać mężczyzny w stroju z epoki regencji ( 1811-1820), z czego można by wywnioskować, że piastował on wysoki urząd, może nawet urząd premiera. Zgodnie z opisem zamieszczonym w Leksykonie Duchów Petera Haininga, mglistą zjawę mężczyzny ubranego staromodny strój widzieli robotnicy odnawiający w 1960 roku siedzibę premierów. Jest też inny przekaz znacznie późniejszy jakoby ducha widziano także przed agresją Argentyny na brytyjskie Falklandy, podczas ustąpienia ze stanowiska premier M. Tacher oraz na początku XXI wieku przed atakiem terrorystów na londyńskie metro.

 

Doyle, Artur Conan

Doyle, Artur Conan – Sir Artur Conan (1859-1930) autor słynnego detektywa Sherlocka Holmesa, interesował sie wszelkimi zjawiskami nadprzyrodzonymi i do ostatnich lat życia propagował spirytyzm. Wprawdzie Doyle padł w wielu przypadkach ofiarą sprytnych oszustów, którzy wykorzystywali jego łatwowierność, lecz także brał udział w niezliczonych seansach spirytystycznych i nawiązał w nich jakoby kontakt z duchem matki oraz duchem poległego podczas pierwszej wojny światowej syna. Doyle utrzymywał stały kontakt z miłośnikami fotografii astralnej zgrupowanymi w Kole fotograficznym z Crewe ( patrz KOŁO FOTOGRAFICZNE Z CREWE) i działalności ich poświecił książkę The Case for Spirit Photogrphy (1922). Po raz pierwszy zainteresował się zjawiskami nadprzyrodzonymi w 1887 roku dzięki przyjaźni z jednym z członków londyńskiego Klubu Miłośników Duchów (patrz KOŁO MIŁOŚNIKÓW DUCHÓW ), w którego pracach brał czynny udział, badając wiele nawiedzonych domów. Swoje zainteresowania przelał Doyle między innymi w opowiadaniu Pies Bascerwillów.   Doyle w swojej autobiografii Memories and Adventures (1924), opisuje dwa niezwykłe wydarzenia z jakim zetknął się osobiście. Jego druga żona, która była medium wiadomości zawierające pewne szczegóły, których nie mogła znać. Innym razem sam był naocznym świadkiem tajemniczych zjawisk w domu nawiedzanym przez duchy – „W środku nocy rozległ sie przeraźliwy krzyk. Nitki, które rozpięliśmy na drzwiach i oknach pokoju, ażeby wykluczyć ewentualne oszustwa, pozostały nie tknięte.” Kiedy po pożarze domu odkryto tam szkielet dziewczynki, Conan Doyle uznał to za wyjaśnienie niezwykłych wydarzeń. Sławny pisarz napisał też wiele utworów literackich o tematyce nadprzyrodzonej. Jego opowiadania o duchach ukazały sie w zbiorach Dreamland and Ghostlandt z (1886) oraz The Last Gallery z (1911). W swojej ostatniej książce z 1930 roku pod tytułem The Edge of the Unknown opisał własne kontakty ze światem nadprzyrodzonym. Widmo sir Arura Conan Doylea pojawia sie obecnie w jego dawnym domu w Windlesham Manor w hrabstwie Sussex.

Dracula

Dracula – Po rumuńsku oznacza diabeł, taki przydomek nadał Stocer wampirowi w swej książce Hrabia Dracula.

 

Drobny Banknot Wigilijny

Drobny Banknot Wigilijny – Drobny banknot noszony w staniku przez kobietę w trakcie Wigilii i po niej ma zapewniać pomyślność w finansach w nadchodzącym roku. Mimo, że wielu ludzi uważa to za przesąd to jednak osoby, które dochowały tego rytuału poświadczają, że w interesach wiodło się im lepiej.

 

Druda

Druda – Druda (drude) to stara angielska nazwa istoty umiejącej sprowadzić na ludzi koszmary senne. Jak podają niektóre źródła drudą staje sie każda czarownica, która ukończy czterdzieści. Zyskuje ona wówczas zdolność zsyłania straszliwych widzeń sennych na dowolnie wybrane na siebie ofiary.

 

Druidzi

Druidzi – celtyccy kapłani zawsze byli uważani za ludzi posiadających i stosujących wiedzę magiczną. W swych praktykach stosowali do magicznych naparów jemiołę i wilczą jagodę. Posiadali wiedzę umożliwiającą odnajdywanie i lokalizowanie miejsc skupiających linie energetyczne ziemi. Wokół Druidów i ich praktyk przez stulecia wyrosło wiele legend i mitów. Do najczęściej spotykanych należy mit, że celtyccy druidzi do cięcia jemioły używali srebrnych sierpów (srebrne sierpy były zbyt miękkie), innym mitem jest mit jakoby zbudowali oni kamienne kręgi w tym krąg w Stonehenge , jeszcze inny mit mówi, że druidzi potrafili współżyć z drzewami, a nawet przekształcać się w nie. Celtowie 31 października wygaszali święty ogień na ołtarzach i w domowych paleniskach. Druidzi rozpalali nowy ogień symbolizujący nadejście nowego roku. Druidzi cieszyli się szczególnym szacunkiem jako najwyżsi strażnicy świętego dziedzictwa. Społeczność druidów istniała w obrębie kultury celtyckiej od IX wieku p.n.e. aż do końca VI wieku naszej ery. Istnieje jednak legenda, że druidzi pojawili się w XIV wieku przed nasza erą i utrzymywali oni ścisłe kontakty zarówno z kapłanami egipskimi jak i kapłanami kultur mezoamerykańskich. Mieli oni być dziedzicami kultury znacznie starszej niż egipska czy sumeryjska, tajemniczej kultury, która wywodziła się z kultury atlantów. Druidzi mieli wpływ na politykę. Podczas zgromadzeń wojownik nie mógł zabierać głosu przed królem, a ten nie mógł sie odezwać przed druidem. Druidzi byli zwolnieni z obowiązku składania danin i odbywania służby wojskowej, a jako doradcy władców poszczególnych plemion faktycznie sprawowali władzę i rządy. Edukacja pod okiem druidów trwała około 20 lat i była niezwykle wszechstronna. Obejmowała wiedzę o reinkarnacji, astrologię, zieleniarstwo, wiedzę o sposobach mierzenia czasu, wiedzę o gwiazdach, filozofię, historię, elementy medycyny i farmacji. Niektórzy z druidów uczyli się także elementów matematyki, geometrii i fizyki. Wszystkich tych wiadomości młodzi adepci musieli nauczyć się na pamięć co przynosiło zadziwiające efekty.

W legendach druidzi często przedstawiani są jako magowie, którzy umieli sprawiać, że na głowy wojowników spadał deszcz ognisty, a wokół własnych wojsk tworzyli bariery magiczne, których nie mógł przekroczyć żaden z wrogów. Wierzono, że druidzi znali wole bogów oraz pośredniczyli w dialogu pomiędzy niebem a ziemią. Zrzeszenie druidów miało charakter kosmopolityczny. Ważnym ośrodkiem druidyzmu była wyspa Anglesey. Ślady druidyzmu można również spotkać w Polsce na terenie górnego Śląska.

Do przekazów związanych z druidami należy także przekaz, że druidzi i ich religia nie wymarła, ale ukryta przetrwała do dnia dzisiejszego. Część znawców tematu uważa, ze druidzi mieli moc przywoływania duchów, potworów i demonów oraz, że jako pierwsi w sposób naukowy zajmowali sie badaniem zjawisk paranormalnych.

 

Drzewa

Drzewa – Z drzewami jest związanych wiele legend i przekazów. Można je podzielić na kilka grup tematycznych.

Pierwsza z grup mówi o przyrodzonych właściwościach drzew: np. Dąb jest wytrzymały i długowieczny, brzoza odtruwa i łagodzi napięcia emocjonalne, tonizuje. Jałowiec przynosi szczęście i przeciwdziała złym urokom. Lipa chłodzi i opiekuje się znużonymi wędrowcami. Dzika grusza ma zapewniać ochronę plonów. Modrzew przyczynia się do szczęścia oraz chroni przed chorobami, a jodła swym skrzypieniem ma przestrzegać przed osunięciem się ziemi lub zawaleniem chodnika czy tunelu. Olcha miała pokazywać miejsca, gdzie groziło uwięźniecie w bagnie, a wierzba miała pokazywać miejsca, gdzie jest woda oraz pomagała pastuszkom.

Druga z grup łączy przekonanie, że niektóre drzewa straszą. W 1958 roku Elliott O’Donnell w swej książce Trees of Ghostly Dread dokładnie omówił te wierzenia cyt „Dla człowieka obdarzonego odrobiną wyobraźni jest coś nieodparcie widmowego w wyglądzie drzew w półmroku. Ich fantastycznie ukształtowane, poskręcane konary mogą w bardzo niemiły sposób przypominać kościste ramiona o długich, rozczapierzonych palcach, gotowe pochwycić człowieka w upiorny uścisk. Szelest liści poruszanych przez wietrzyk brzmi jak szepty, a jękliwe zawodzenie wichury w gałęziach – jak szlochy i jęki dusz potępionych”. Johan Wolfgang von Goethe w swej balladzie Król olch tak sugestywnie oddaje podobny nastrój, że jest ona uznawana za arcydzieło gatunku. O’Donnnell przytacza liczne legendy o drzewach nawiedzanych przez duchy pochodzące z różnych krajów. Opisuje kanadyjską Śmiercionośną Wiśnię (Fatal Cherry Tree), o Nawiedzanym Lesie (The Haunted Wood), o Puszczy Mannheimskiej (Mannheimer Forst) w Niemczech, o Złośliwym Drzewie Danmark (The Sinister Danmark Tree) w północnej Anglii. Upiorne drzewa występują niemal we wszystkich kulturach i stały sie stałym elementem wielu filmów grozy takich jak Duch czy Jeździec bez głowy. Na terenach Polski dość popularne jest przekonanie, że w starych wierzbach zwłaszcza tych, które posiadają dziuple zamieszkują diabły. W okolicach Łowicza krąży legenda o “Czerwonej Lipie”, której zobaczenie zwiastuje pożar, natomiast w rejonie Opoczna spotyka sie przekazy o nawiedzonych drzewach to jest drzewach, które czy to przy ścinaniu zabiły drwala czy też w inny sposób zabiły człowieka lub na nich powiesił się samobójca. Według przekazu jeżeli z takiego drzewa zostanie wykonany czy to mebel czy to inny sprzęt domowy, to przyniesie on nieszczęście posiadaczowi. Niektórzy z respondentów uważali, że drzewo takie jest zamieszkiwane przez szatana lub innego demona. Także olchy i wierzby uważane były za drzewa związane z wilkołakami i wampirami.

Trzecia jest związana z przekonaniem o świętości drzew. W mitologii słowiańskiej, celtyckiej bardzo często występują przekazy związane ze świetnością i magią drzew. W mitologii celtów występowała jarzębina, która rodziła owoce mądrości i kto je zjadł lub zjadł nawet ryby, które się nimi żywiły, zdobywał niewyobrażalną wiedzę. W mitologii greckiej mamy opis jabłoni, która rodziła złote owoce. Wierzenia ludu Ainu mówią o świętości całych lasów, które utożsamiają łączność i harmonię człowieka z naturą. W mitologii Słowian królem puszczy był Dąb – symbol męskiej mocy i cnoty. Za drzewo kobiece uważano brzozę, która przywracała siły witalne, a jej kora była biała i czysta jak dusze dziewcząt zmarłych przed zamążpójściem. Jarzębina odstraszała złe moce, a lipa wyrażała płodność i dźwięk. U Słowian zachodnich za święte drzewo uważano leszczynę.

Czwartą grupę stanowią drzewa mityczne i tak w mitologii Słowian mamy do czynienia z kosmicznym drzewem, które było osią świata. Także w Starym testamencie mamy opis jabłoni, która rodziła jabłka, których to zjedzenie przyczyniło się do wygnania Adama i Ewy z raju.

Ostatnią grupę stanowią tak zwane “drzewa wisielców” – drzewa, na których wykonywano wyroki śmierci przez powieszenie. Zgodnie z legendami miały one stanowić przejście pomiędzy światem ludzi a światem umarłych i duchów. Czarownice nocami mogły wokół tych drzew przywoływać demony, które były im posłuszne.

 

Drzewce

Drzewce – spolszczona nazwa ENTÓW

 

Prawa autorskie zastrzeżone

Your Offcanvas Sidebar area is currently empty. Go and add some widgets first.

Accessibility
Zamknij